9 lat tak szybko nie biegałem!
Mój 5. start w Garda Trentino Half Marathon przechodzi do historii z drugim czasem na dystansie 21,1 km.
I to lepszym o 3 minuty niż oczekiwałem!
Lipiec – sierpień 2026 r., Gdańsk
Jeszcze nie wiem, czy pobiegnę w ogóle nad Gardą.
Na głowie mam urzędy, przeprowadzkę, rozmowy kwalifikacyjne, własne projekty, polską grupę Polacy biegną GTHM.
Biegam co drugi dzień, korzystając z bliskości Parku Reagana i Trójmiejskiego Parku Krajobrazowego.
W połowie sierpnia spędzamy kilka dni z Asia na rowerze, eksplorując Kaszuby, Żuławy i Pomorze.
Do tego dorzucam sobie kolejny projekt, który jest pewną nowością dla mnie. Ech, pracoholik (?).
Ambitny na pewno. Czy także ambitny biegacz?
Najpierw nieśmiało, cichaczem, subtelnie …
Po powrocie do Bielska-Białej wychodzą na jaw pewne myśli.
Najpierw bardzo nieśmiało się przebijają do świadomości. Ale konsekwentnie. Uparcie.
Myśli o tym, aby pobiec mocno w Rivie del Garda. Szybko.
Jak za dawnych – sprzed dekady – czasów.
Szybciej niż rok temu, gdy zrobiłem 1.31.50.
Tutaj relacja z projektu Riva 2025
Stan wyjściowy, czyli na czym stoję w 2026
– początek września,
– 2 pary butów do biegania, z czego jedna taka sobie, a druga na wykończeniu,
– biegam co drugi, a nawet trzeci dzień przez lato,
– waga ok. 70 kg.
Pokusa szybkiego biegu jednak rozgościła się w mojej głowie (i w sercu). Super byłoby złamać 1.30.
Do życiówki mam sporo buforu – 1.25.14 z 2017 roku. Muszę tylko i aż przycisnąć z treningami.
Ora et labora. Zrobić plan, wybiegać się i spróbować. Przede wszystkim spróbować.
Przecież biegałem szybciej te kilka lat temu – dekadę.
Dawno tyle nie biegałem!
Z tych trzech treningów tygodniowo wskoczyłem na 4-6. Biegałem kilka dni z rzędu.
Najdłużej nie biegałem raz – dwa dni.
I robiłem to z wyczuciem. Nie rzuciłem się na 5-6 dni w tygodniu od razu. We wrześniu dni niebiegowe kompensowałem rowerem.
Mocna godzina dookoła lotniska to super alternatywa do biegowego treningu. Szybko odpuściłem jednak mocniejsze rowerowanie.
Zagrożenie przetrenowaniem
Jeśli „nagle” zaczynamy dużo biegać i/albo dość mocno to trzeba uważać na przetrenowanie.
Na starcie biegu lepiej być niedotrenowanym, niż przetrenowanym.
A ja, jako świadomy siebie i mojego biegania, nie mogłem tego pominąć.
Odświeżyłem sobie „Lore of Running” i przeczytałem rozdział o przetrenowaniu.
Byłem blisko, czasem na granicy. Dlatego w październiku odpuściłem mocniejszy rower.
Czułem, że przekraczam granicę. Dobrze było pocisnąć na rowerze na początku, ale potem to dawałoby efekty odwrotne.
Postawiłem na bieganie 5-6/7, wałkowanie się i piłeczki oraz na kalistenikę. I biegałem.
Buty, czyli bardzo ważna rzecz.
Na początku października szukam butów. Dawno nie kupowałem, zwłaszcza z taką uwagą.
Recenzje, zapisane linki, tabelka z cenami, warunki zwrotu, porównania modeli, tłumaczenia recenzji z innych języków,
rozpytywanie znajomych.
Porządny research. Cel wymagał takiego przygotowania.
I dobrze mi się to zgrało – kupno a potrzeba zmiany butów. Choć bez maila z pytaniem czemu dostawa opóźniona się nie obyło 😉
Głowa i mentalne przygotowanie
Nie byłbym sobą, gdybym nie zadbał o mentalne przygotowanie. Owszem, mentalny trening jest nieoceniony w maratonie i ultra.
Tu mamy tylko 21.1 km.
Wymagający, acz krótki i dość przyjemny dystans. Zwłaszcza dla kogoś wybieganego i doświadczonego.
Stawiam jednak na porządne przygotowanie. Patrzę holistycznie na bieganie i przygotowywanie się do ważnych zawodów.
Ograniczam ryzyka, że coś pójdzie nie tak.
I nie mogłem pominąć odświeżenia sobie tego tematu znów z Lore of Running.
Przejrzałem sobie trasę, zwłaszcza ostatnie kilometry. Trasę znałem, biegałem tu dwie ostatnie edycje.
Ponadto opis trasy musiałem zrobić dla mojej grupy. Zrobiłem sobie krótkie wizualizacje trasy.
Jak napisał Tim Noakes nie wolno nie doceniać ilości informacji magazynowanych przez podświadomość podczas takich wizualizacji.
Z Asią też wrzuciliśmy wyższy poziom wzajemnego zrozumienia i empatii.
Czy się przydało?
Ostatnie dni odpuściłem wizualizacje. Byłem przygotowany do biegu fizycznie i mentalnie, znałem trasę, miałem odpowiednie nastawienie.
Mogłem się skupić na ostatnich przygotowaniach do organizacji polskiego stoiska na targach biegu i potem na samych spotkaniach z polskimi biegaczami. Oj, pracowicie było. Ale tak ma być. Wymyśliłem sobie stoisko dla polskiej grupy to trzeba było popracować.
Dzień prawdy, czyli dzień startu
Riva del Garda 8.11.2026 r.

Nie było potrzeby ani czasu 😉
Musiałem zamknąć stoisko. Rozdysponować rzeczy. Rano przy śniadaniu ogarnąłem temat.
Potem kilka spotkań ze znajomymi, pożegnanie z Asią, toaleta, chwila odpoczynku.
Tuż przed wyjściem z hali zgarnął mnie Zbig, który chwilę opowiadał o sobie.
Nie angażowałem się w rozmowę, skupiony na swoim biegu, ale słuchałem.
Tak trzymaj Zbig. Brawo Ty!
Spokój, spokój nas uratuje.
Rozgrzewka, bo i trzeba i rześko. Przeciskam się w strefie. Widzę zająców. Niestety nie mają na balonikach czasów,
zatem muszę przebić się blisko, aby sprawdzić ich czas. Ustawiam się pomiędzy pacemakerami na 1.30 a 1.25. Kilka minut do startu.
Znowu zawiązuje buty. Za dużo luzu w moich perełkach. Nie idzie gładko i klękam na kolano. Jeden but, drugi but.
W międzyczasie tłum podchodzi bliżej linii startu. Zachowuję spokój i poprawiam sznurówki jak powinny być.
Startujemy, czyli samotność w tłumie
Biegnę bez muzyki. Bez zegarka. Z jednym żelem za trzy euro. Ruszamy. Pierwsze kilometry to pilnowanie, aby nie przeszarżować.
Siły
mam mieć na cały równy bieg i im dalej tym mocniej biec.
Pilnuję innych biegaczy. To ten zabiegnie drogę. To ci biegną ścianą. To ta zawadzi butem – mało brakowało!
Trasa prowadzi szerokimi ulicami, jednak trzeba zwracać początkowo uwagę na biegowa brać.
Rzucam okiem na kibiców, ciekawy strój czy buty biegacza.
Im dalej jednak tym się wyłączam i skupiam na sobie i biegu. Rejestruję tylko biegaczy przed sobą. Których mijam regularnie.
Trasę znam, choć delikatny podbieg za podziemnym przejściem zaskakuje. Daleko mu jednak do bielsko-bialskich podbiegów.
Przed Arco biorę w końcu żel. Chwilę się wahałem. Ale nie chciałem, aby mi zabrakło paliwa na ostatnich km.
Nie po trenowałem i nie po to biegnę „dość” szybko, aby prostym błędem rzucić sobie kłodę. Biorę go na raty mocno mieszając ze śliną.
Arco i negative split w praktyce, ściganie zająców
Za Arco wrzucam kolejny bieg. W okolicy 14 km na prostej w oddali dostrzegam baloniki.
To powinni być zające na 1.25! Mam szanse na życiówkę! Oj ja naiwny…
Biorę pierwsze dwa łyki wody na punkcie na 15. km.
Wyprzedzam biegaczy. Nie widzę jednak baloników. Nic a nic.
Albo źle oceniłem odległość, albo oni nagle przyśpieszyli. Nic to, biegnę swoje, dogonię ich w końcu.
Za 19. km wbiegamy na odcinek wzdłuż jeziora. Zbliżam się do mariny i dostrzegam baloniki.
No, w końcu są. Nie mam czasu myśleć, biegnę i wiem, że zostało kilkaset metrów.
Trzymam tempo, czuję zmęczenie, duże.
Dobiegam do baloników i na plecach pacemakerów widzę …
1.30
Nosz orzeszku jeden.
Przyznam, że przez ułamek sekundy pogubiłem się. Bo poczułem rozczarowanie.
Ja tu walczę, wiem, że meta blisko i że nie pociągnę dalej tym tempem. A tu 1.30 niby ledwo co złamię!?
Tu mózg zawiódł.
I sekundę później zadziałała podświadomość w postaci automatu – mam biec dalej
i tak; mam lepszy czas niż 1.30.
Wiedziałem podświadomie, że przecież właśnie zaliczam mocny bieg i mam za sobą mocne przygotowania.
To wszystko odbyło się w sekundę, dwie w czasie ruchu.
Dłużej trwa opisywanie tego 😉 Byłem jednak już mocno zmęczony, skupiony na tempie i wiedziałem, że zostało około 500 metrów do mety.
Dobiegam do mety. Widzę 1.27.XX. Na mecie chwila dla barierki i zaraz jestem gotowy do działania.
Idę do namiotu Evodaty zapytać o Kasię Cieślar. Czy wygrała i obroniła tytuł?
Tak! To wracam się po medal. Dwa kubki izotonika, suche ciasteczko, reklamówka z poczęstunkiem i do autobusu.
Do biura, przebrać się i być na wręczeniu nagród.
Refleksje po startowe i po przygotowaniach
Satysfakcja jest, jednak tak miało być.
Bieganie jest proste.
Przygotowanie jest kluczem. Wszechstronne przygotowanie.
Bieg. Powtórz. Powtórz.
Cel wymaga poświęceń.
GTD i Nirvana rządzą.
Bardzo dobrze mi się biegało. Mimo zmęczenia, ilości treningów, biegania dzień po dniu cieszyłem się swoim bieganiem.
To najważniejsze dla mnie.

Ale jak ja wybiegałem 9 lat temu swoją życiówkę na 1.25.14?